Bence;

sorun kitaplarda değil, insanlarda. Daha iyi bir iş, eş, yaşam vb. şeyler talep eden, varolan durumdan mutsuz olduklarını söyleyen insanların çok azı bu konuda samimi. Örnek verelim; diyelim ki (hemen herkes gibi) kilonuzun fazla olduğundan şikayetçisiniz ama (gene herkes gibi) diyet/spor yapmıyorsunuz. Neden diyet yapmıyorsunuz da şikayet etmeye devam ediyorsunuz?

Herkes elindekinin daha iyisini istiyor ama istediğini hak edecek kişi olmak için gereken çabayı göstermekten kaçınıyor.

İnanmayın mutsuz insanların ağlak şikayetlerine. Önemli bir kısmı mutsuzluğu ile mutlu.

Kişisel gelişimin anahtarı herşeyden önce kişinin kendi doğasını tanıması ve kendi doğasının elverdiği şartlar ve imkanlar dahilinde kendisini geliştirmesidir.

Aslında o biraz daha eklemeler yapıyor sonuca. Diyor ki insan önce elinde olanların kıymetini bilerek yola çıkmalı, aksi takdirde gelişemediği gibi gerilemeye başlar deniyor.

Bu bahsettiğim düşüncelere tamamen katılıyorum. Belki kişisel gelişim için bir çok kitaptan bir çok tavsiye verilir fakat insan önce bir kendini tanımalı, bir adım geri atıp hayatına farklı bir insan gözüyle bakmalı. Elindekileri görmeli, potansiyelini bilmeli ve ondan sonra yapacaklarına karar vermeli.

Saygılar
Erhan

Eğer siz okuduğunuz esere “laf salatası yapmış işte…” gözüyle bakarsanız o eserden alacağınız fayda da sınırlı olacaktır.

“sadece laf salatası” olan “kişisel gelişim” kitapları yok mu peki? Tabii ki var. Fakat isteyen o kitaplardan bile kendine ders çıkartabilir.

Kişisel gelişim; yaşam tarzınızla, kendinizi yeniden şekillendirmeye ve “evrim geçirmeye” isteğinizle ilintili. Siz bu yönde istekli olmadıktan sonra 20 DVD’lik kişisel gelişim kütüphaneniz olsun yine bir yere varamazsınız.

Tersi de doğru. Eğer kişisel gelişim gözünüz (ki buna “gönül” gözü de derler) açılmış ise, bazen “laf salatası” tarzında bir kitapta satır arasında yakaladığınız bir cümle bile sizi çok farklı yerlere sürükleyebilir.

Paylaşmak istedim,
Volkan.